Textabrot

Hér eru textabrot úr skáldsögum mínum - í stafrófsröð

Andlit öfundar

Útgefandi Skjaldborg, 1995
(s. 189-190)

 - Stundum finnst mér eins og ég sé vitskertur. Ég ræð ekki við það sem ég geri. Eitthvað hefur grafið um sig í huganum, sem ég ræð ekki við. Kannski er það öfund.
 - Öfund yfir hverju?
 - Ég veit ekki hvort þú getur nokkru sinni skilið það.
 - Eflaust ekki.
 - Mig langaði bara að þakka þér fyrir og mér finnst ég skulda þér skýringu. Það varð löng þögn en svo hélt hann áfram.
 - Það byrjaði þegar við Andrés Orri vorum ungir strákar. Ég veit varla hvað það var, en mér fannst hann alltaf fá það sem hugurinn girntist. Hann var uppáhaldsbarnið hennar mömmu og pabbi var yfir sig ánægður vegna þess hve listhneigður hann var. Honum gekk frábærlega í skóla en mér sæmilega. Hann kom heim með viðurkenningar og mig langaði mest til að drepa hann, svo að ég gæti hætt þessari vonlausu samkeppni. Í menntaskólanum var allt eins og við kynntumst Áslaugu. Hún féll strax fyrir listaskáldinu Andrési Orra, en hún er eina konan sem ég hef orðið hrifinn af. Ég öfundaði hann hræðilega, meira að segja af nafninu. Allir þekktu Andrés Orra en margir Böðvarar voru í skólanum, enda vakti ég aldrei athygli, var bara venjulegur Jón. Andrés Orri vakti aftur á móti athygli hvar sem hann fór. Svo giftu þau sig og allar vonir mínar brustu. Ástfangin héngu þau saman á kjöftunum fyrir framan mig vikum saman. Ég þoldi ekki við, vissi ekki hvað ég átti að gera. Mig dreymdi drauma um Áslaugu, óskaði þess að Andrés Orri dræpist í slysi og hún yrði mín. Það var eina lausnin sem ég sá, því að ég vissi að hún mundi aldrei skilja við hann. Ég reyndi meira að segja að búa með stúlku, en ég bar hana alltaf saman við Áslaugu og samanburðurinn var henni ekki hliðhollur. Sá tími var hreint helvíti.

-------------------------------------------------------------------------------------

Áttunda fórnarlambið
Útgefandi - Skjaldborg, 1987
(s. 60-62)

Hún vissi ekki hvað hún hafði sofið lengi er hún hrökk skyndilega upp með andfælum. Var hana að dreyma eða hvað var að gerast? Var einhver í rúminu? Tinna var á augabragði glaðvöknuð. Það var einhver kominn inn í skúrinn til hennar og ekki nóg með það. Hún fann fyrir höndum undir sænginni og eigandi þeirra þuklaði ótrauður upp eftir lærum hennar. Hún sparkaði ósjálfrátt frá sér. Hver andskotinn var að ske? Héldu þessir menn að þeir gætu gengið í rúm til hennar eins og hún væri eitthvert allsherjargagn? Nei, þó hún eldaði ofan í þá matinn, þá skyldu þeir ekki halda það. Hún hafði dregið vandlega fyrir gluggann, svo myrkvað var inni. Hún gat ekki séð hver þetta var.
 - Uss.
 Hún sparkaði aftur, hálfu fastar en fyrr. Við það rak maðurinn upp hið mesta öskur. Hún hlaut að hafa lent á viðkvæmum stað. Allt í einu var hurðinni hrundið upp og í dyrunum stóð Jón. Það fór ekkert á milli mála, það lá við að hann fyllti út í dyrnar.
 - Hvur djöfullinn gengur hér á?
 Mannveran sem áður hafði ætlað í rúm til Tinnu hnipraði sig saman og reyndi að láta lítið fyrir sér fara.
 - Hvað ert þú að gera hér?
 Jón stikaði inn gólfið stórum skrefum og tók með annarir hendi manninn upp af gólfinu. Þetta var Björn. Hann var nú heldur rislægri en áður og augun stóðu á stilkum í höfuðkúpunni.
 - Var hann að ónáða þig?
 Tinna var að byrja að ná jafnvægi aftur. Réttlát reiði hafði gripið hana en hún gat varla varist brosi er hún sá Björn dinglandi í hendi Jóns.
 - Já, óneitanlega. Mér finnst algjör óþarfi að halda að maður sé eitthvert allra gagn, þó ég sé að elda ofan í liðið hérna.
 Jón kímdi örlítið. Hann leit sposkur á Tinnu.
 - Þú verður að vera dómari í þessu máli. Hvað á ég að gera við þennan mann? Hengja hann eða skera?
 Björn braust um í höndum Jóns. Hann bölvaði og ragnaði og sendi Tinnu óblítt augnaráð.
 - Hvorugt. Hentu honum út ef þú vilt vera svo vænn.
 Jón lét ekki segja sér það tvisvar. Hann opnaði dyrnar og þeytti Birni frá sér af afli. Því fylgdu nokkur vel valin orð.
 Nú fyrst tók Tinna eftir því að Jón var á stuttum nærbuxum einum fata og þær skýldu ekki miklu. Bringan var kafloðin og handleggir og fótleggir einnig þaktir dökku hári. Hárvöxturinn á bringunni náði eins langt niður og hún sá, hann hlaut að ná saman. Hún gat varla stillt sig um að stara á hann. Hann var óneitanlega karlmannlegur.
 - Jæja, vinan. Þú ættir að venja þig á að læsa að þér á kvöldin, þetta er of mikil freisting fyrir suma.
 Tinna roðnaði.
 - Þakka þér fyrir. Hún steig fram úr rúminu til að loka á eftir honum, en hann stóð kyrr. Tinna hugsaði ekki út í hve náttkjóllinn hennar var næfurþunnur. Hann skýldi ekki miklu. Hún vissi ekki hvað hún átti að segja og stamaði aftur þakklætisorð.
 - Það var indælt að þú skyldir koma. Mér datt ekki í hug að læsa að mér. Það flaug ekki að mér að nokkur myndi ónáða mig, en það er öruggt mál að ég læsi eftirleiðis. Ég segi enn og aftur, takk.
 Allt í einu var Jón kominn til hennar. Hann þrýsti henni eldsnöggt að sér. Henni snarbrá, en blóðið í æðum hennar tók að ólga. Hún fann fyrir karlmennsku hans. Þetta var aðeins augnablik. Hann sleppti henni jafnsnöggt og hann hafði tekið utan um hana.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bak við þögla brosið
Útgefandi Skjaldborg, 1994
(s. 121-122)

 Ég skalf þegar ég stakk lyklinum í skrána. Það ískraði í hjörunum. Andartak stóð ég í anddyrinu og dró djúpt andann. Hvar átti ég að byrja? Ég útilokaði eldhúsálmuna og ákvað að byrja í suðurturninum. Þar voru gestaherbergi, setustofur og spilaherbergi. Ég æddi úr einu herberginu í annað. Sem betur fer var rafmagn á húsinu, svo að ég gat kveikt ljós. Ég kannaði hvern krók og kima. Hjartað barðist í brjósti mér og ég var dauðhrædd. Það brakaði í gólfunum, mér fannst ég heyra umgang alls staðar og allar hræðilegu draugasögurnar um Mánakastala rifjuðust upp fyrir mér. Þetta voru hræðilegar sögur um vansæla anda þeirra sem höfðu fyrirfarið sér, sögur um útburði, skrímsli og magnaða drauga.
 Ég kannaði veislusalinn, borðstofuna, herbergi ömmu og svo fór ég í turninn sem var einkaheimur frænda míns. Þangað fengum við ekki að koma þegar við vorum gestir í Mánakastala. Ég hafði alltaf verið afar forvitin um þessi herbergi en nú fannst mér skelfilegt að þurfa að fara um þau. Ég skalf eins og hrísla. Á einum veggnum hékk mynd af hengdum manni og á móti stóð glottandi beinagrind. Ég hljóðaði og hrökk sjálf í kút við eigin rödd.
 Ég var stödd í herberginu fyrir framan það sem ég hélt að væri svefnherbergi Charles, en ég komst ekki lengra. Þykk eikarhurðin var rammlega læst. Ég reyndi að hugsa hratt. Að utan kæmist ég ekki inn. Glugginn var of hátt uppi og þar að auki of lítill fyrir mig. Hvað átti ég að gera? Ég barði á hurðina.
 - Kristy.
 Rödd mín var draugaleg og ég hélt að ég væri að missa glóruna. Hvernig datt mér í hug að hún væri fyrir innan þessa hurð? Ég hamaðist á hurðinni og hlustaði. Ekkert hljóð. Mér fannst ég heyra hurð skella niðri og hjarta mitt stóð kyrrt eitt andartak. Ég þorði ekki að hreyfa mig. Hvað ef Charles kæmi að mér hér? Eftir það sem ég vissi nú um hann langaði mig ekkert að hitta hann einan í þessum auða kastala.
Ég hentist fram hjá beinagrindinni og niður stigann. Í anddyrinu rakst ég á mann og rak upp hljóð. Mér til léttis var bílstjórinn kominn inn. - Mér heyrðist þú hljóða. Ég skalf og nötraði.
 - Já. Ég hitti glottandi beinagrind og var næstum búin að missa vitið af skelfingu.
 Hann horfði rannsakandi á mig.
 - Hvað er um að vera hér?

-------------------------------------------------------------------------------------

Dagar hefndarinnar
Útgefandi Skjaldborg, 1988

(s. 49-50)
 

- Hanna, Hanna.
 Ekkert svar. Einar grét við hlið mér.
 - Hún er örugglega dáin. Brunnurinn er svo djúpur og hún hefur dottið með höfuðið á undan.
 Röddin brast. Ég sá í rökkrinu að tár runnu niður kinnar hans.
 - Hífðu fötuna upp og ég fer niður.
 Mér var sjálfri ekki ljóst á þessari stundu hvað ég var að bjóðast til að gera. Lofthræðsla var eitt af mínum vandamálum. Ég óttaðist ekkert eins og að horfa niður eitthvað hátt. En ég sá ekkert niður í brunninn, þar var ekkert nema myrkur að sjá. Einar grét enn við hlið mér.
 - Fatan heldur þér ekki og þú hrapar líka.
 Freyr var farinn að draga spottann til sín. Skelfingin læsti sig um mig eftir því sem meira kom í ljós af kaðlinum. Þetta var lengst niður í helvíti. En ég varð að gera þetta. Mér fannst hræðilegt að hugsa um veslings konuna, sem nú lá þarna niðri, sjálfsagt stórslösuð. Við máttum engan tíma missa, en ég fann að taugar mínar voru að bresta. Freyr hvíslaði:
 - Ertu viss um að þú viljir fara niður?
 Ég kinkaði kolli og steig upp í fötuna. Freyr lét fötuna síga örlítið. Ég greip fast í kaðalinn og mér fannst hjartað vera að brjóta sér leið út úr brjóstinu á mér. Freyr dró mig upp aftur.
 - Ég skal fara.
 - Þegiðu. Ég er léttari og þú sterkari.
 Hann mótmælti ekki frekar, en kyssti mig laust á ennið um leið og fatan seig niður í brunninn. Ég ríghélt mér. Mig langaði til að öskra. Skelfingu lostin hélt ég í spottann eins og hann væri mitt eina haldreipi í lífinu. Það mátti líka með sanni segja. Ég sá ekkert. Brunnurinn var myrkur og ég slóst harkalega út í hvassar steinbrúnir. En ég hugsaði ekki mikið um það. Ég þorði ekkert að slaka á taki því sem ég hafði á kaðlinum. Ekki einu sinni með annarri hendi, til að verjast skrámum.
 Sekúndurnar liðu eins og klukkustundir. Það brakaði í spottanum og á hverri stundu hélt ég að hann myndi gefa sig. Þetta var brjálæði. Ég var að fremja sjálfsmorð. Eitt augnablik hélt ég að ég myndi sturlast, en svo heyrði ég veika stunu. Hjarta mitt fór að slá með eðlilegum hraða. Þetta var þá ekki allt til einskis.
 Ég heyrði í vatni fyrir neðan mig, og því hlaut ég að vera að nálgast botninn. Allt í einu lenti fatan á einhverju mjúku og ég þreifaði fyrir mér. Ég fann blautan mannslíkama og mér fannst sem hárin risu á höfði mér. En nú mátti ég ekki láta hræðsluna ná yfirhöndinni. Ég flýtti mér upp úr fötunni og lenti þá í hnédjúpu ísköldu vatni. Ég saup hveljur og fann að ég fór strax að skjálfa. En það varð að hafa það. Skjálfandi þreifaði ég eftir konulíkamanum og fann mér til mikillar gleði að höfuðið var ekki í vatni. En hún var öll rennandi blaut og ég fann ekkert lífsmark. Ég hristi hana örlítið og þá stundi hún við.

-------------------------------------------------------------------------------------

Dætur regnbogans
Útgefandi Skjaldborg, 1992

(s. 139-140)

 Margrét hrökk upp. Hún hafði sofnað út frá hugleiðingum sínum. Í fyrstu vissi hún ekki hvað hafði vakið hana en svo sá hún myndarlega konu á miðjum aldri standa fyrir innan dyrnar. Eitt andartak varð Margrét svo hissa að hún kom ekki upp nokkru hljóði.
 Kona þessi var tíguleg ásýndum, bláklædd með hvíta skýlu um höfuðið. Dökkt og mikið hár sem náði langt niður á bak kom undan skýlunni. Konan var myndarleg og það stafaði af henni einhverri hlýju. Margrét hélt að sig væri að dreyma. Hún hafði aldrei séð konuna fyrr. Margrét var að því komin að spretta fram úr rúminu þegar konan lagði fingur á varir sér. Hún gekk hljóðlega að rúminu. Margrét starði á hana.
 Konan hvíslaði:
 - Ég heiti Álfheiður, við skulum ekki vekja sýslumanninn. Halldóra vitra bað mig að sækja þig.
 Margrét steig hljóðlega fram úr rúminu. Fyrst Halldóra sendi eftir henni varð hún að fara. Páll rumskaði örlítið. Álfheiður beygði sig yfir rúmið og lagði örþunnan dúk yfir andlit sýslumannsins. Hún sagði með sinni mjúku rödd:
 - Þetta gerir honum ekkert til, en ég verð að vera viss um að hann sofi þangað til við komum til baka.
 Margrét gerði enga athugasemd. Hún flýtti sér að klæðast og læddist fram á eftir Álfheiði sem gekk hiklaust fram baðstofuna innan um sofandi fólkið. Það var undarleg kyrrð og hvergi heyrðist hljóð.
 Margrét fylgdi konunni út fyrir bæinn. Þar lá seppi og steinsvaf.
 Þegar þær komu í hvarf frá bænum sá Margrét hvar Halldóra sat á þúfu og beið. Hún stóð upp þegar hún sá þær koma.
 - Sæl Margrét mín. Fyrirgefðu ónæðið, en mig vantar hjálp. Ég þarf að gera dálítið sem ég hef aldrei gert fyrr og ég er ekki viss um að ég geti það án aðstoðar.
 Margrét horfði á hana. Hana langaði til að spyrja um svo margt en hún kunni ekki við það þar sem Álfheiður stóð hjá þeim. Hún varð að treysta Halldóru.
 Konurnar gengu í átt að sjónum og niður í fjöruna. Margrét var sem í draumi. Þetta var allt svo óraunverulegt. Hér gekk hún þessa hljóðu nótt og það var eins og allt væri í álögum. Hún starði á bergið fram undan. Þetta var ekki lengur venjulegt berg. Þarna voru reisuleg hús og kirkja. Húsin voru stór og á engan hátt lík þeirra húsum. Margrét kleip sig í handlegginn. Átti hún að trúa því að hún væri vakandi?
 Þær gengu að einu húsinu og konan lauk upp hurðinni. Inni fyrir var allt hreint og fágað og bar vott um ríkidæmi, eða svo fannst Margréti að minnsta kosti. Þarna voru fagrir munir, hlutir sem hún var að líta í fyrsta sinn. Halldóra sneri sér að henni.
 - Sonur hennar er mjög veikur. Við verðum að skera hann upp.
 Margrét starði á hana. Hvað meinti Halldóra eiginlega? Álfheiður kinkaði kolli.
 - Hann deyr ef ekkert verður að gert. Við erum ráðalaus. Maðurinn minn er hjá honum núna.
 Halldóra tók yfir herðarnar á Margréti.
 - Margrét mín, ég vona að þú þolir þetta. Þú skalt einskis spyrja núna. Hjálpaðu mér bara.
 Margrét kinkaði kolli. Hún var svo dolfallin yfir öllu þessu að hún kom ekki upp nokkru orði.

-------------------------------------------------------------------------------------

Eftirleikur
Útgefandi Skjaldborg, 1999
(s. 84-86)

 - Bryndís, ég er hrædd í þessu húsi.
 - Það er ekkert að óttast.
 - Ég er samt hrædd og ég veit ekki af hverju. Ég var hérna þegar ég var lítil stelpa. Ég man ekkert eftir því en samt líður mér ekki vel.
 Bryndís settist. Henni var orða vant. Ef til vill myndi Viktoría fá bernskuminnið á þessum vikum. Hún vissi varla hvort það var gott eða slæmt.
 - Þú varst hérna þegar þú varst lítil, en þú þarft ekki að vera hrædd í húsinu mínu. Þetta er gott hús.
 - Ég er samt hrædd, ég get ekki sofið hérna. Bryndís vissi ekki sitt rjúkandi ráð. Það eina sem hún kunni var einmitt ráðið sem hún hafði notað við hana sem litla telpu.
 - Viltu sofa inni hjá mér?
 Viktoría kinkaði kolli.
 - Ég held það.
 Bryndís hló.
 - Þá verður þú að deila með mér rúmi, að vísu stóru, ásamt hundinum og kettinum. Þau vilja alltaf sofa í rúminu mínu og mér er alveg sama. Ég ofdekra víst þessar skepnur mínar.
 Viktoría brosti.
 - Mér líkar vel við dýr.
 - Komdu þá með sængina þína.
 Stuttu seinna var Viktoría búin að hringa sig niður í rúmið hennar Bryndísar með köttinn Míru í fanginu. Hún var sofnuð áður en Bryndísi vannst tími til að bjóða góða nótt. Bryndís gekk um gólf. Viktoría var falleg þar sem hún lá á koddanum. Það var ótrúlegt að hugsa til þess að nokkur vildi gera þessu barni mein. Hún var svo saklaus í svefninum. Það var hræðilega grimmt og miskunnarlaust að ráðast á hana. Það gat ekki verið Jón. Það gat bara ekki verið að hann hefði lifað í felum öll þessi ár. Hún vildi ekki trúa því. Það var líka of sárt til þess að geta verið satt. Og jafnvel þó að svo hefði verið þá vildi hún ekki trúa því að hann réðist að Viktoríu. Ekki sá Jón sem hún þekkti, en hann hafði víst horfið burt áður en hann dó og einhver annar komið í staðinn. Skrímsli sem hún vildi ekki hugsa um.
 Bryndís gekk út að glugganum og leit út. Henni brá. Það var komin iðulaus stórhríð. Íslenskt vetrarveður. Venjulega hræddist hún ekki hríðar, en nú fylltist hún kvíða. Það leit ekki út fyrir að neinn færi frá Hömrum næsta dag. Hún þekkti veðrin þarna betur en svo. Hún gat setið uppi með gestina marga daga. Það var skelfileg tilhugsun.

Hann starði út í hríðina og nuddaði ánægjulega saman höndunum. Loksins. Loksins var hann kominn vestur aftur. Það hafði verið svo auðvelt. Veðrið gladdi hann. Þau voru nú eins og dýr í gildru. Enginn kæmist frá Hömrum og hann gat leikið leik sinn að vild. Hann þekkti veðurfarið og vissi að nú var hann óhultur. Hann gat tekið þau eitt og eitt. Losað sig við þau á snyrtilegan hátt. Síðan færi hann burt og enginn gæti stöðvað hann.
 Það hafði að vísu ekki verið ætlunin að svo margir yrðu á Hömrum er hann kæmi þangað. Hann hafði hugsað sér að hitta Bryndísi eina. Það hafði komið blóðinu til að ólga verulega í æðum hans. En forlögin voru honum hliðholl. Án þess að hann hefði fyrir því höfðu málin æxlast þannig að nú stóð hann þarna eins og konungur í ríki sínu og réð yfir mannslífum. Spurningin var einungis hvert þeirra hann tæki fyrst. Hann brosti skelmislega. Hann gat látið tilviljun ráða. Nei, það var ekki nógu gott. Hann langaði virkilega til að setja á svið óhugnanlegan harmleik. Langaði til að skjóta þeim verulega skelk í bringu áður en yfir lyki. Hann vissi hvað hann ætlaði að gera. Hann varð að hefjast handa, strax í nótt.

-------------------------------------------------------------------------------------

Fótspor hins illa
Útgefandi Skjaldborg,
2000
(s. 9-10)

Ég skellti hurðinni harkalega á eftir mér. Nú var mér nóg boðið. Hvernig gat mannfýlunni dottið í hug að ég hefði áhuga á brúðkaupi, hvað þá kynlífi með honum eins og nú stóð á? Þetta var mér gjörsamlega ofviða. Ég hafði skilað trúlofunarhringnum, sem ég hafði fyrir einhverja þægð borið síðustu þrjú árin. Nú var ég endanlega búin að segja skilið við Edward og mér leið mikið betur. Hann var gjörsneyddur öllum tilfinningum, þessi maður. Að detta í hug að ég hefði líkamlegan áhuga á honum, einmitt núna. Sorg mín var enn djúp og ég hafði ennþá varla getað horfst í augu við raunveruleikann og það sem gerst hafði. Faðir minn og föðursystir voru nýlátin og móðir mín lá á sjúkrahúsi í dái sem læknarnir gátu ekki vakið hana af. Enginn vissi enn með neinni vissu hvort hún myndi komast til meðvitundar á ný, eða hvort heilastarfsemi hennar væri í lagi. Ég óttaðist mest að hún hefði orðið fyrir heilaskaða. Ég vissi að hún myndi síst af öllu vilja lifa þannig, en ég gat ekki hugsað mér að missa hana líka. Tilfinningar mínar voru sveiflukenndar þessa daga og ég grét oft. Hvernig var hægt að hugsa um hjónaband á slíkum tímum? Ég gnísti tönnum og orð Edwards hljómuðu enn í huga mér.
 -María, þú verður að hugsa um framtíðina og skapa þér nýtt líf. Þú getur flutt úr Eikarlundi í íbúðina mína í Blackburn. Móðir þín er hvort sem er langlegusjúklingur og ekki getur þú bundið þig yfir henni. Þar að auki geturðu alltaf heimsótt hana á sjúkrahúsið. Þú veist líka að einhver verður að taka við hluta föður þíns í fyrirtækinu og ég geri það með glöðu geði nú strax. Það er ýmislegt sem má breyta í þessu fyrirtæki, svo að það skili meiri hagnaði. Færra starfsfólk og meiri arður til eigenda.
 Það var einmitt þarna sem ég hafði sprungið. Mannfýlan ætlaði að hirða fyrirtæki föður míns, hneppa mig í hjónaband og láta móður mína dúsa á einhverju hæli. Ég hafði orðið svo reið að ég gat ekki talað. Trúlofunarhringurinn skall á disknum fyrir framan hann og stóllinn valt, svo snöggt stóð ég upp.
 Edward hafði orðið vandræðalegur. Uppistand á veitingahúsi hentaði honum að sjálfsögðu ekki. Til þess var hann of fágaður. Hann fölnaði.
 - María, förum heim til mín. Við getum átt notalega kvöldstund saman. Ég tók á allri stillingu minni til að slá hann ekki utan undir. Þetta var í fyrsta skipti á ævinni sem mig virkilega langaði til að lumbra á einhverjum. Ég skalf innra með mér og reiðin var svo ofboðsleg að ég var hálft í hvoru hrædd við sjálfa mig. Ég varð að komast burt áður en ég gerði eitthvað vanhugsað. Stór vatnskanna stóð á borðinu og ég velti því fyrir mér hvort ég ætti að brjóta hana á hausnum á honum.
 - Edward Browning, ég vil ekki hafa neitt saman við þig að sælda framar.
 Að svo mæltu gekk ég hnarreist út úr veitingahúsinu. Ég sá að þjónninn kímdi örlítið en mér var alveg sama. Mér var líka sama þó að hurðarskellurinn heyrðist um allt. Mér var andskotans sama hvað öllum fannst. Ég hafði verið særð hvað eftir annað og þetta varð til þess að fylla mælinn. Edward var hrokafyllri en allt sem hrokafullt var og hann mátti svo sannarlega sigla sinn sjó fyrir mér. Ég ætlaði að standa mig, án hans. Ég þurfti ekki karlmann til að hugsa fyrir mig eða til að ráðskast með eigur mínar. Ég þurfti bara engan karlmann til neins.

-------------------------------------------------------------------------------------

Gættu þín Helga
Útgefandi Skjaldborg,
1985
(s. 154-155)

Helga og Karen voru að gefast upp á að bíða á þakinu. Það var engin umferð á götunum og enginn virtist taka eftir þeim. Þær höfðu reynt að kalla en árangurslaust. Helga krossbölvaði stelpunum í sjoppunni á móti. Nú voru þær örugglega með útvarpið á fullu, að hlusta á rás 2. Að minnsta kosti heyrðu þær ekki þó þær æptu eins og hljóðin leyfðu. Þær höfðu kannað möguleikann á að komast yfir á þakið á lögreglustöðinni, en það var of langt frá. Það var algjört sjálfsmorð að ætla að reyna að stökkva.

 - Ég fer að hníga útaf hérna á þakinu. Þú ættir bara að vita hvað ég er í raun og veru lofthrædd. Ég hef varla mátt til að standa upp á tunnu án þess að mér líði illa. Krakkarnir hafa oft hlegið að því.
 Karen dæsti og nuddaði á sér lærin. Helga vorkenndi henni. Hún sá á andliti Karenar að hún fann til. Hún hafði áreiðanlega marist illa við að komast upp á þakið.
 - Við megum ekki gefast upp. Þetta hlýtur að bjargast.
 Sjálf var Helga hálf vondauf.
 - Uss. Sjáðu.
 Helga benti niður á götuna. Þarna kom bíll að bakhlið hússins, og þær sáu Rúnar og Njál koma út.
 - Beygðu þig niður.
 Karen gerði eins og Helga sagði og þær reyndu að gera eins lítið úr sér og þær gátu.
 - Jesús, nú sjá þeir að við erum farnar. Tókstu stigann upp?
 - Já og lokaði lúgunni.
 Þær önduðu léttar. Þá var ekki víst að þeir myndu átta sig á undankomuleið þeirra strax.
 - Við verðum að gera eitthvað.
 - Við skulum skríða út á enda hinumegin. Þá erum við að minnsta kosti eins langt frá glugganum og hægt er.
 Þær mjökuðu sér hægt út á brún. Fyrir neðan þær var tjörnin. Hún var auð og nokkrar endur, sem töldust til íbúa bæjarins syntu rólyndislega á tjörninni. Lítill drengur var að gefa þeim brauð. Þær fóru að veifa, en þorðu ekki að kalla til hans. Fyrst tók hann ekkert eftir þeim en svo leit hann upp.
 - Oh, hann er búinn að sjá okkur.
 Helga sem sat framar, veifaði í gríð og erg. Sá litli horfði á hana stórum augum, en veifaði svo á móti. Honum fannst að vísu skrítið að sjá konurnar þarna uppi, en það var líka gaman. Hann hafði verið að vona að þetta væru jólasveinar.
 - Hann bara veifar.
 Karen var með gráthljóð í röddinni.
 - Við stökkvum í tjörnina.
 - Nei.
 Karen horfði niður og henni fannst eins og Helga væri að biðja hana að stökkva úr Hallgrímskirkjuturninum.
 - Við deyjum ef við stökkvum.
 - Nei, við stökkvum. Að minnsta kosti ætla ég að gera það. Ég sit ekki lengur hér.
 Karen greip í hana.
 - Þú ert brjáluð. Við lifum það ekki af.
 Þær heyrðu einhvern skarkala fyrir neðan sig. Karen hvítnaði í framan.

-------------------------------------------------------------------------------------

Háski á Hveravöllum
Útgefandi Skjaldborg,
1984
(s. 19-20)

Þættinum var lokið og þau gátu farið að anda léttar. Nú þegar búið var að slökkva á upptökutækjunum gátu þau farið að tala saman án þess að yfirvega hvert orð.
 - Guð, hvað ég er fegin að þetta er búið. Það hlýtur að verða skárra næst. Marta strauk hárið frá enninu og dæsti. Þingmennirnir brostu. Það voru eiginlega þeir sem áttu að vera fegnir. En hún var ung og þetta var í fyrsta skipti sem hún þurfti að horfa í myndavélarnar. Þeir skildu hana.
 Jónas, hinn spyrjandinn, var þaulreyndur á þessu sviði. Hann var útsmoginn í að finna hinu veiku punkta og níðast á þeim. En Marta hafði komið þeim á óvart. Þeir höfðu slæma reynslu af Jónasi og höfðu hugsað sér að varast hann. Það hafði komið þeim á óvart hvað "stelpan" stóð sig vel. Þeir höfðu ekki haft áhyggjur af henni, en samt hafði hún ráðist á þá ekki af minni þrótti en Jónas. Hún yrði einhverntíma góð.
 Friðrik Lárus, alþingismaður, virti hana fyrir sér. Hann hugsaði með sér að gaman hefði verið að hún hefði verið flokkssystir hans og hann hefði fengið að starfa með henni. Reyndar vissi hann ekki hvar hún stóð í pólitíkinni. Hún hafði spurt þá alla jafn mikið. Hún var víst á vegum þessa nýja, óháða blaðs. Hann setti nú frat í það. Það gat enginn verið óháður og það var pólitík í öllum hlutum. Það þýddi ekki að bera annað á borð fyrir hann.
 Konur. Innst inni fannst honum að konur ættu að vera inni á heimilum og létta mönnum sínum störfin. Konan átti að ala börn og vera stolt manns síns. Flekklaus og falleg. Það var konan hans. Samt var allur ljómi farinn af sambúð þeirra. Reyndar fannst honum konur líka vera til að leika sér að. Hann var búinn að eiga margar ástkonu, ekki síst eftir að hann varÐ alþingismaður. Það var allt í lagi, fannst honum. Konan var sköpuð fyrir manninn og hann átti að fá að njóta hennar.
 Persónulega fannst honum að konur ættu að halda sig frá öllu pólitísku vafstri. En á þessum síðustu tímum gat enginn stjórnmálamaður viðurkennt slíka skoðun. Ef einhver vissi þetta sjónarmið hans, þá var hann viss um að hann fengi skellinn. Það var líka sterkt fyrir flokkinn að hafa konur í framboði. Best var samt að hafa þær í neðstu sætum og hann var feginn að ekki voru fleiri konur á alþingi. Þær áttu að vera puntið.
 Samt gat hann ekki annað en dáðst að þessari stelpu, sem nú var búin að spyrja hann í þaula. Hún hafði farið hálf illa með hann. Það eina góða við það var, að hún hafði farið illa með hina líka. Það gat varla verið að hún hefði mikið vit á stjórnmálum, en hún var skemmtilega frek. Það var aðeins ein kona sem hann þekkti, er hann dáði fyrir sína andlegu hlið og nú var hún horfin.

-------------------------------------------------------------------------------------

Inga : opinská lífsreynslusaga ungrar stúlku
Útgefandi Skjaldborg,
1983
(s. 5-6)

Það var haust. Ég sat við gluggann í herberginu mínu og horfði út. Það var ekkert spennandi sem mætti sjónum mínum. Garðurinn okkar var farinn að láta á sjá, sýna þess merki að brátt legðist yfir hann snjór og gróðurinn mundi sofna þyrnirósarsvefni til næsta vors.

 Blöðin á litlu trjáplöntunum okkar voru farin að gulna og blómin sem fyrir svo örskömmu höfðu staðið í blóma voru að falla. Það var gola af hafinu og ég vissi að hún var svöl. Hafið, það heillaði mig.
 Ég horfði út á sjóinn, hann var ókyrr. Hann vissi eins og ég að sumarið væri á enda og brátt gæti hann farið að sýna sínar ægilegustu hliðar. Hann gat það alltaf, hann var svo óútreiknanlegur og krefjandi, hafið var það sem lokkaði og æsti.
 Ég opnaði gluggann og andaði að mér sjávarloftinu, en það róaði ekki skap mitt. Það var frekar að það æsti mig upp, óróleikinn innra með mér óx við hvern andardrátt og mér fannst ég vera að springa. Ég lokaði glugganum aftur en sjávarloftið var inni hjá mér og ég fann enn lyktina. Sjórinn og ilmur hans hefði ekki átt að vekja hjá mér slíkan óróa, ég er alin upp við sjóinn og hann eins og eitt af því sem ég gat ekki verið án. Það var bara skap mitt sem vildi ekki sefast.
 Ég vissi ekki hvað olli þessu, það hafði ekkert skeð sem hafði æst upp taugar mínar. Sennilega var það tilbreytingarleysið sem var að fara með mig. Það gerðist ekkert, sama hringrásin dag eftir dag, en ég þráði ævintýr, frelsi, sjálfstæði. Það var þetta sem ég þráði og ég gat ekki beðið.
 Nú var veturinn að koma og ég sá fram á sama tilbreytingarleysið. Það var þó alltaf frekar von á ævintýrum að sumri til. Nei, ég hlaut að vera yfirþyrmandi leiðinleg og venjuleg manneskja.
 Hvað var ég sjálf, ekkert. Ekki sæt, ekkert gáfuð. Ég er ekki viss um að ég hefði verið í rónni þótt ég hefði haft fegurð, glaðværð eða heilabú sem hver alþingismaður hefði verið stoltur af. Það var ekki það, það var eitthvað innra með mér sem vildi brjótast út, gera uppreisn gegn öllu. Pabba, mömmu, vinnunni. Mig langaði helst til að setja frat í allt þetta og þó mest í þetta rotna þjóðfélag sem mér hafði verið þröngvað inn í án þess að ég væri spurð.
 Það er víst ekki vaninn að spyrja mann að slíku, en mér fannst þetta óréttlátt. Mér fannst ég vera fjötruð, föst á vissum stað í kerfinu, stað sem mig langaði ekkert til að vera á. Ég vildi ekki staðna, vildi ekki verða gömul og missa af öllum lífsins gæðum. Ég átti auðvitað ekki að kvarta, ekki var ég neinn unglingur lengur, nítján ára. Ekki vantaði peningana. Ég bjó hjá pabba og mömmu. Pabbi er útgerðarmaður og á tvo báta í félagi við annan og er sjálfur skipstjóri á öðrum. Svo var það fiskvinnslan, hana áttu þeir líka, svo vann ég sjálf. Nei, mig hafði aldrei skort peninga.

-------------------------------------------------------------------------------------

Í greipum elds og ótta
Útgefandi Skjaldborg, 1986
(s. 67-68)

Þetta festist svo í henni að það endaði með því að hún fór með símann inn á klósett og hringdi í hann.

 Hann ansaði strax, hann hafði ekki verið sofnaður.
 - Halló.
 - Pabbi, fyrirgefðu að ég skuli hringja.
 - Er eitthvað að?
 - Nei, mig dreymdi svo illa. Viltu lofa að hætta á sjónum.
 - Rósa mín, ertu orðin taugaveikluð allt í einu? Hún útskýrði fyrir honum drauminn og bað hann aftur.
 - Já, það er hægur vandi að lofa þessu. Ég var búinn að ákveða að halda áfram að vinna í landi í vetur að minnsta kosti. Ertu þá ánægð? Hún varpaði öndinni léttar.
 - Já, takk. Ástarþakkir.
 Rósu leið betur. Kristján bað hana að fara að sofa og reyna að slappa af. Þetta hefði bara verið martröð. Sennilega vegna þess að hún væri stressuð, og gæti ekki slappað af. Þau kvöddust. Rósa var sammála honum. Hún ákvað að fá sér kaffisopa og síðan myndi hún sofna værum svefni.
 Rósa settist við eldhúsborðið og fékk sér kaffi. Hún nennti ekki að kveikja ljósið og sat því í myrkrinu og sötraði hálfkalt kaffið. Hún var niðursokkin í hugsanir sínar þegar hún hrökk allt í einu ónotalega við. Það var andlit á glugganum. Hvítt og óhugnanlegt. Andlit sem starði inn í myrkvað eldhúsið. Rósa þorði ekki að hreyfa legg né lið. En þessi sýn stóð aðeins augnablik, síðan hvarf andlitið og hún sat stíf og horfði á auðan gluggann. Það var eins og eitthvað kunnuglegt við þetta andlit, samt var það svo ógeðslegt. Þegar hún loks þorði að hreyfa sig flýtti hún sér inn í herbergið til Tómasar og ýtti við honum. Nú gat hún ekki setið á sér lengur.
 - Tómas, í guðs bænum vaknaðu. Það er einhver að læðast fyrir utan húsið, ég sá andlit á eldhúsglugganum.
 Rödd hennar var hás og hún skalf.
 - Hvað er þetta, elskan mín. Farðu að sofa. Þig hefur dreymt illa.
 - Tómas, það er alveg satt. Ég gat ekki sofnað aftur og fékk mér kaffi. Þá sá ég þetta óhugnanlega andlit. Viltu gera eitthvað?
 Tómas settist upp.
 - Rósa, viltu gjöra svo vel að koma í rúmið. Þetta er ímyndun. Hættu að vera með svona vitleysu, þú ert þó fullorðin manneskja.
 - Það var andlit þarna.
 - Allt í lagi. Það var andlit á glugganum. Hvað með það? Það eru alltaf einhverjir rónar að flækjast úti um nætur. Auðvitað getur þeim dottið í hug að líta inn um einhvern glugga. En það er allt læst og lokað. Það kemst enginn inn. Góða farðu að sofa, eða leyfðu mér að minnsta kosti að gera það.
 Hann lagðist aftur niður og var byrjaður að hrjóta áður en hún vissi af. Hún varð bálreið. Þetta þekkti hún ekki til Tómasar. Hann gat ekki sagt að hún væri ímyndunarveik. Hún var ekki vön að fá einhverjar fáránlegar flugur í kollinn. Hún hafði séð þetta andlit og henni fannst hann ekkert of góður til að athuga það með henni. Þó þetta hefði verið meinlaus róni, þá hefði henni liðið betur ef hún vissi það. Rósa var líka viss um að þetta hefði ekki verið drykkjumaður. Einhvern veginn fannst henni að það hefði ekki verið neitt karlmannlegt við þetta andlit.

-------------------------------------------------------------------------------------

Játning
Útgefandi Skjaldborg, 2001
(s. 126-127)

 -Varaðu þig!
 Lítill, svartur bíll kom æðandi og stefndi beint á mig. Eitt augnablik var ég sem frosin en svo kastaði ég mér til hliðar. Hlið bifreiðarinnar skall á mjöðminni á mér og ég valt eins og bolti eftir gangstéttinni. Hræðilegur sársauki nísti mjöðmina og hægri fótinn og ég greip um andlitið. Ég hafði skollið í stéttina og fann að blóðið fossaði úr nefinu á mér. Það var eins og hamarshögg byldu á höfðinu og ég fann sársaukabylgjur í höfðinu, mjöðminni og fætinum. Þó að sársaukinn væri mikill var það þó ekkert á móti tilhugsuninni um það að einhver hafði vísvitandi ætlað að aka mig niður. Magnús hafði bjargað lífi mínu á síðustu stundu. Ég heyrði drunurnar í bílnum þegar hann ók sem hraðast burt.
 Móður og másandi kom Magnús til mín.
 - Jésús Kristur, er allt í lagi með þig?
 Ég tók hendurnar frá andlitinu og hann endurtók nafn frelsarans.
 - Það munaði ekki miklu að þú endaðir eins og hún mamma þín núna. Hvernig er það, ertu óbrotin?
 Mig langaði að háskæla en Magnús tók undir herðarnar á mér og hélt mér upp að sér.
 - Ég verð að komast í síma. Við verðum að fá sjúkrabíl.
 - Nei.
 Ég snökti upp við öxlina á honum.
 - Ég held ég sé ekki brotin, ég get hreyft fótinn. Keyrðu mig bara uppá slysó. Við skulum ekki kalla út sjúkrabíl.
 - Elsku stelpan, þetta er ekki hægt.
 Hann tók jakkann sinn og lagði hann undir höfuðið á mér. Gömul kona kom hlaupandi út úr nærliggjandi húsi. Hún hrópaði:
 - Á ég að hringja í lögregluna? Ég sá hvað gerðist. Þessi ökuníðingur gerði þetta viljandi.

-------------------------------------------------------------------------------------

Klækir kamelljónsins
Útgefandi Skjaldborg, 1991
(s. 36-37)

Dóttirin var lágvaxin, grönn og fríð. Hún var með ljósgullið hár sem náði niður á bak og var bundið saman í stert. Augun voru grá og andlitið kringluleitt. Selmu fannst hún virkilega sæt. Hún var eitthvað svo sakleysisleg að sjá og dálítið barnaleg. Selma hugsaði með sér að það hlyti að vera Oskar sem hefði heyrt getið um þau ef þetta var þá ekki bara rugl. Hún ákvað að spyrja hann um það seinna.

 Frá Noregi komu einnig hjón á miðjum aldri. Fljótt á litið var hægt að ímynda sér að þau væru rúmlega fertug en það var erfitt að áætla aldur þeirra. Ósköp venjulegt og viðfelldið fólk. Konan dálítið búttuð með permanent í brúnu hárinu. Hún var með gleraugu og viðkunnanlegt andlitið var glettnislegt. Maðurinn var alvörugefnari á svip en brosti þó breitt þegar Selma bauð hann velkominn til landsins. Þau sögðust heita Johann og Karla og eiga bóndabýli í Norður-Noregi sem börnin þeirra önnuðust meðan þau væru að ferðast. Þau voru kát og sögðu að þetta væri fyrsta fríið þeirra í tuttugu ár.
 Í Norðmannahópnum ráku svo lestina systkini sem Selma áleit að væru á aldur við hana og Sigga. Þau heilsuðu hlýlega og sögðust vera komin í frí eftir annasaman vetur í ströngum skóla. Selma virti þau fyrir sér. Þau voru í dýrum fötum, stúlkan var of mikið máluð fyrir hennar smekk og allt fas þeirra bar vott um allsnægtir. Þau sögðust heita Margrit og Klaus. Ekki var hægt að sjá að þau væru systkini nema þá helst af hörundslitnum. Þau voru engan veginn norræn í útliti. Dökkhærð með dökka húð. Klaus var myndarlegri. Hann var með móbrún augu og þykkar varir. Hann brosti fallega til Selmu og henni fannst eins og hún væri að horfa á kvikmyndastjörnu af breiðtjaldi. Klaus var í meðallagi hár og systir hans litlu minni. Hún var myndarleg og dökkt hárið glansaði. Selmu fannst hún vera eins og Öskubuska við hlið þessarar stúlku. Hún var vissulega augnayndi. En þau voru elskuleg og sögðust fagna því að vera komin til Íslands.
 Svíarnir þrír voru ekki síður áhugaverðir menn. Þeir komu hlæjandi og kátir á móti fólkinu og það var sýnilegt að þeir höfðu fengið sér eitthvað að drekka á leiðinni. Þetta voru menn á milli þrítugs og fertugs. Þeir höfðu aldrei sést fyrr en í flugvélinni en virtust orðnir mestu mátar. Þeir heilsuðu með virktum og sögðust heita Ole, Lars, og Simon.
 Á hæla þeim kom lítil, grönn, hörundsdökk stúlka. Selma gat sér þess til að hún væri varla eldri en tvítug. Hún sagði ekkert en stóð hljóðlát fyrir aftan hlægjandi Svíana. Loks var eins og þeir myndu eftir henni. Simon dró hana til sín.
 - Þetta er konan mín. Hún er frá Filippseyjum og heitir Dij. Ég kalla hana samt Rose.
 Stúlkan sagði ekkert en brosti kurteislega. Selma bauð stúlkuna velkomna en hugsaði Simoni þegjandi þörfina. Hún fékk strax á tilfinninguna að þessi unga kona væri eins og viljalaust verkfæri í höndum eiginmannsins. Hann var áreiðanlega einn af þessum körlum sem hafa fengið sér hörundsdökka ambátt en ekki eiginkonu. Selmu langaði alltaf mest til að rota karla sem héldu að þeir væru merkilegri af því að þeir væru með tippi. Simon virtist vera einn af þeim og það var ekki annað að sjá en konan hans léti sér það vel lynda. Selma varð strax ákveðin í að kynnast henni betur. Hana langaði til að sýna henni hvernig íslenskar stúlkur hefðu það.
 Páll stóð við hlið Selmu. Hann lagði varirnar að eyra henni og hvíslaði:
 - Ekki vildi ég heita Dí og vera kölluð Rós.
 Selmu langaði mest til að skella upp úr en henni tókst þó að halda andlitinu.

-------------------------------------------------------------------------------------
Myrkraverk í miðbænum
Útgefandi Skjaldborg, 1990
(s. 158-159)

 Ég var búin að ljúka mér af. Ég lagði handleggina fram á borðið og huldi andlitið með lófunum. Höfuðið á mér var að springa og mér fannst herbergið snúast fyrir augunum á mér.
 - Sara?
 Ég leit upp. Þetta var Nína. Rödd hennar var hás og andlitið blóðlaust.
 - Já?
 - Hvernig þykist þú vita þetta allt?
 Ég gat ekki svarað. Elísa tók af mér ómakið.
 - Ég verð að bæta því við að Sara er eins og við öll vitum dálítið sérstök. Dálítið mikið sérstök.
 Elísa tók annan bunka af blöðum uppúr töskunni sinni.
 - Þegar Sara kom til mín í gærkvöldi hélt ég að ég sæi draug. Hún var klædd duggarafötum af sjómanninum sem bjargaði henni, úfin og illa til reika, en hún var ekki á því að gefast upp. Við löguðum á henni útlitið, fórum síðan og fengum að hitta Katrínu þó áliðið væri. Eftir það fórum við í íbúðina til Söru og þar sýndi hún mér fulla skúffu af ljóðum sem hún hefur skrifað undanfarna daga. Sara er nefnilega gædd þeim undarlega hæfileika að skrifa ósjálfrátt ljóð sem fjalla um atburði og annað sem kemur fram síðar. Ég kann enga skýringu á þessu fyrirbæri og hef aldrei vitað um neitt svona áður, en svona er þetta. Við settumst niður, röðuðum ljóðunum í rétta tímaröð og lásum þau vandlega yfir. Og það merkilega gerðist. Málið lá ljóst fyrir og brotin runnu saman í eina heild.
 Enginn sagði neitt. Nína hélt um höfuð sér og stundi lágt. Anna grét hljóðlega við hlið mér. Mamma stóð upp.
 - Ef ykkur er sama ætla ég að fara heim með dætur mínar.
 Elísa stóð upp.
 - Auðvitað, við sjáum um afganginn. Ég var óskaplega fegin að þessu var lokið en það var erfitt að standa upp. Mamma og Perla urðu að hálfbera mig á milli sín út í bílinn.
 Davíð kom hlaupandi.
 - Sara, Sara, ég verð að tala við þig. Þú mátt ekki fara svona.
 Mamma sneri sér við.
 - Láttu ekki svona ungi maður. Sérðu ekki að dóttir mín er fárveik? Hún er búin að fá nóg og ég krefst þess að hún sé látin í friði.

-------------------------------------------------------------------------------------

Nótt á Mánaslóð
Útgefandi Skjaldborg,
1997

(s. 24-25)

 - Alma, að vera norn er mikil guðsgjöf. Við fáum hæfileika sem aðrir hafa ekki. Þessir hæfileikar eru ef til vill dálítið hliðstæðir hæfileikum barna regnbogans en örlög okkar eru önnur. Börn regnbogans eru þau sem eru getin í synd en sannri ást. Þau eru gædd miklum hæfileikum á andlegu sviði. Hitt kynið hrífst af þeim, þau hafa heitar hendur og sjá það sem öðrum er hulið. Þau geta ferðast um tímann en vegna þess að þau eru blanda regns og sólar eiga þau oft erfitt. Þau fá að kynnast erfiðleikum áður en þau höndla hamingjuna.
 - En börn mánans? spurði ég.
 - Börn mánans hafa alla hæfileika og getu til að verða hamingjusöm. Galdurinn er að láta aldrei neinn utan okkar raða vita hver við erum. Ef við gerum það fer illa, við verðum ofsótt, grýtt og brennd.
 Það fór hrollur um mig, en mamma virtist ekki taka eftir því.
 - Ef við höldum hæfileikum og visku leyndri getur ekkert grandað okkur. Það er okkar eigið gáleysi sem getur komið okkur í koll. Þetta þurfum við að glíma við alla okkar ævi og það getur verið erfitt. Hættast er okkur þegar tungl er fullt, en það er þó yndislegur tími. Við hittumst og ómum til mánans, fyllumst krafti og skiptumst á upplýsingum. Við megum aldrei láta neinn verða varan við fundi okkar. Við hittumst á afviknum stöðum og gleðjumst af hjarta. Það getur verið erfitt að halda leyndarmálum sínum fyrir sig. Við fáum upplýsingar um svo margt sem fólki almennt er hulið. Stundum vitum við að aðrir eru að gera rangt en við megum ekki grípa inn í, ekki ef við getum á einhvern hátt átt á hættu að uppljóstra leyndarmálum okkar. Þú manst eftir því þegar allir héldu að Bjössi væri dáinn. Það var ekki hægt að finna lífsmark með honum. Ég vissi að hann var á lífi en ég gat engum sagt það, ég gat ekki sýnt fram á það og þess vegna mátti ég ekki skipta mér af. En ég gat ekki látið sem ekkert væri þegar búið var að kviksetja barnið. Skilurðu mig, við verðum einnig að fylgja hjartanu. Ég bý til mixtúrur og smyrsl eftir ævafornum uppskriftum mánadísa. Ég segi öllum að ég fái þau frá Noregi, því að enginn má vita að þau eru fengin frá nornum. Þannig er lífið. Við eigum dýrmætan sjóð og sköpum okkar eigin hamingju. Við erum hér sem brautryðjendur en einnig til að læra þolinmæði held ég. Við getum ekki afneitað sérkennum okkar til lengdar, þau eru guðs gjafir þó að samferðarmenn okkar gætu aldrei skilið það. Við erum eins og svörtu börnin hennar Evu. Við búum á jörðinni en megum aðeins sýna okkar rétta eðli í leynum.

-------------------------------------------------------------------------------------

Ofsótt
Útgefandi Skjaldborg,
1997
(s. 114-115)

 Hræðilegur sársauki og kuldi umlukti Lindu. Hún hafði ekki hugmynd um hvar hún var niðurkomin. Skerandi sársaukinn í höfðinu var óbærilegur og hana langaði mest til að loka augunum fyrir fullt og allt. Hún reyndi að muna, reyndi að skilja en það var svo erfitt. Hvað hafði gerst, hví var henni svo óskaplega illt?

 Hún hreyfði sig varlega. Annar fóturinn var undinn undir henni en hún fann ekkert fyrir honum. Dofinn í fótunum var slíkur að hún var ekki viss um að þeir væru á sínum stað. En það var verst með höfuðið. Hún hreyfði það en varð að leggja andlitið strax aftur niður í snjóinn.
 Snjór. Af hverju snjór? Það blossaði í höfðinu á henni en það var hræðilega sárt. Var hún að deyja eða var hún kannski dauð? Nei, það gat ekki verið svona hræðilega sárt.
 Stúlkan reyndi að slaka á en það ver erfitt. Smám saman komst hún til meiri meðvitundar en hvar hún var vissi hún ekki.
 Hún hafði farið út að gá að kisa. Nú mundi hún það. Hann hafði ráðist á hana, vafið utan um hana striga svo að hún var næstum köfnuð. Hann hafði hent henni á öxl sér og þar hafði hún dinglað bjargarlaus. Eftir þetta mundi hún lítið. Hún féll langt, svo kom sársaukinn og meira vissi hún ekki. En hún var að minnsta kosti lifandi.
 Það var hræðilega kalt og hríðarkófið var kæfandi. Ef hún lyfti andlitinu kom þetta kóf upp í nasirnar. Hún hataði hríð og hafði alltaf gert það. Gat verið að hún ætti að enda ævina þarna liggjandi í blindhríð og finnast svo króknuð næsta dag eða næsta vor? Nei, hún yrði að minnsta kosti að reyna. Með miklum átökum tókst henni að skríða um það bil þrjá metra. Þar varð fyrir henni steinveggur sem hún hallaði sér að. Þarna var og dálítið skjól fyrir vindinum. Dösuð seig hún að veggnum eins og dauð drusla. Hverju var hún bættari með þetta? Var hún kannski bara að lengja þjáningar sínar enn meira? Það hefði ef til vill verið þægilegra að vakna ekki aftur.
 Sársaukinn vakti hana á ný og tár seytluðu niður kinnarnar. Hún vildi ekki deyja. Hana langaði til að lifa, búa í Stóru-Brekku, sinna dýrunum sínum og vera í friði. Ef til vill átti hún það ekki skilið en hún vildi það samt. Hún vildi sjá Pálma á ný. Vildi að hann kæmi, bæri hana heim og segði að allt yrði gott á ný. Vildi að hann skyldi hana, fyrirgæfi henni, elskaði hana. Linda grét, það yrði aldrei. Þetta var vonlaust.

-------------------------------------------------------------------------------------

Óþekkta konan
Útgefandi Skjaldborg,
1997
(s. 14-15)

 - Ég má ekkert vera að því að líta á þetta, það verður að bíða. Þið komið með mér uppí Grafarvog. Það er nýtt mál handa ykkur þar. Ung kona fannst látin í húsagarði. Enginn veit hver hún er, hún er nakin og skorin á púls á báðum höndum.
 Við Baddi litum hvort á annað. Það var ég sem ræskti mig.
 - Ég held að við verðum að komast til botns í þessu með gömlu konuna. Það er ekkert eðlilegt að finnast látinn með alla þessa fúlgu undir dýnunni.
 Birgir hvessti á mig augun.
 - Það liggur ekkert á. Þið eruð væntanlega búin að innsigla íbúðina og ég vil fá ykkur í þessa óþekktu stúlku. Það er kannski ekki ofverkið ykkar að taka við nýju máli þótt þið séuð að rannsaka lát gamallar konu sem sofnaði í rúminu sínu.
 Ég stundi en Baddi sagði ekkert. Það var langbest að láta sem ekkert væri þegar Birgir var í skapi sem þessu. Ég fann fyrir garnagauli en bjóst ekki við að fá tækifæri til að fóðra magann á næstunni. Ég vonaði líka að Sandra myndi halda í sér barninu eitthvað lengur svo ég stæði ekki ein uppi með þessi lík.
 Við Baddi eltum Birgi út eins og hlýðnir hvolpar. Þegjandi settumst við inn í lögreglubíl og hinn geðgóði yfirmaður okkar ók af stað. Hann virtist vera að jafna sig og fljótlega fór hann að tala.
 - Það hringdi maður klukkan tíu í morgun og tilkynnti þennan óskemmtilega fund. Við sendum auðvitað menn á staðinn og þeir bíða okkar nú.
 - Hvar er allt hitt rannsóknarliðið?
 Það urraði í Birgi.
 - Það kom sprengjuhótun í Leifsstöð, auðvitað eitt helvítis gabbið, en ég varð að senda alla menn þangað, nema ykkur sem voruð að skafa upp líkamsleifar gömlu konunnar. Ég reyndi að ná í ykkur líka, en þið svöruðuð auðvitað ekki.
 Mér rann í skap. Hann þurfti ekki að halda að við hefðum einhverja ánægju af starfinu þegar svona stóð á og sjálfur hafði hann sent okkur í þetta óskemmtilega verk.

-------------------------------------------------------------------------------------

Renus í hjarta
Útgefandi Skjaldborg,
1998

(s. 8-9)

 Hún hét Björk Birkisdóttir og var 22 ára nemi í enskum bókmenntum við Háskóla Íslands. Faðir hennar, Birkir Bjarnason, var prófessor í sögu en móðir hennar, Kolbrún Axelsdóttir, kennari við Austurbæjarskólann. Hún kenndi ensku og var mjög vel látinn kennari. Það var eflaust frá henni sem Björk hafði erft áhuga á þessu vesturgermanska tungumáli. Þó voru það fyrst og fremst enskar bókmenntir sem heilluðu Björk. Frá því að hún var lítil telpa hafði Charles Dickens verið hennar uppáhaldshöfundur. Hún las bækurnar hans aftur og aftur, sögur eins og Oliver Twist, Nikulás Nickleby og Davíð Copperfield. Þessar bækur höfðu orðið til þess að hún ákvað að velja sér enskar bókmenntir í Háskólanum og Dickens var enn uppáhaldsskáldið hennar.
 Björk var falleg stúlka. Hún var dökk yfirlitum. Svart hárið var glansandi og þykkt, augun brún og húðin með þessum gullna lit sem aldrei er hægt að ná í frá sólinni. Hún var svipmikil og sterkar línur voru í fríðu andlitinu. Í skóla var hún stundum kölluð Indverjinn en henni var sama. Vinkonur hennar öfunduðu hana af ómótstæðilegu útliti hennar en þó ekki á neikvæðan hátt. Björk var sterkur einstaklingur og vinur vina sinna. Þess vegna var hún vinsæl og vel látin af félögum sínum. Hún trúði á hið góða í hverjum manni. Það var ef til vill þess vegna sem hún hafði leyft Gunnari að verða stjórnandi í lífi hennar. Hún trúði því ekki lengi vel hve ofboðslega frekur og krefjandi hann var.
 Foreldrar Bjarkar voru alíslenskir og hún vissi ekki til þess að hún ætti ættir að rekja annað. Það var því að sumu leyti broslegt að hún skyldi fæðast með þetta útlit. Vissulega var móðir hennar fremur dökk yfirlitum en faðir hennar ljós. Björk hafði stundum grínast með það að einhver ættmóðir hennar hefði verið laus í rásinni og því hefði hún þetta útlit. Kannski var gamalt ástarævintýri úr fyrndinni að koma fram á henni, svo spaugilegt sem það var. En útlitið spillti ekki fyrir henni, öðru nær. Hún var líka glaðlynd stúlka og hreinskiptin og spengilegt útlit hennar hefði sómt sér vel við tískusýningar. En hún vildi læra enskar bókmenntir og tískuheimurinn freistaði hennar ekki.

-------------------------------------------------------------------------------------

Sekur flýr þó enginn elti
Útgefandi Skjaldborg, 1989

(s. 59-60)

 Þau drukku koníakið þegjandi og Stella fann yndislega værð koma yfir sig. Hún fann vel fyrir heitum líkama Viðars við sinn. Slopparnir höfðu runnið til og fætur þeirra lágu nú saman, naktir.
 - Ég verð að fara inn í rúm. Við verðum að hvílast.
 - Við erum að hvílast.
 - Fóturinn á þér. Við verðum að gera eitthvað fyrir hann.
 - Mér líður vel núna. Hafðu engar áhyggjur. Þú ert alltof góð stúlka. Þú hugsar um annað fólk fyrst, þó þér sjálfri líði ekki vel. Meira að segja mig sem þú þekkir lítið. Hann fór að strjúka henni létt um öxlina sem hann hélt um og Stella fann fyrir einhverjum óviðráðanlegum fiðringi sem fór um hana alla. Þetta var samt gott og hana langaði til að hann héldi áfram. En þetta var bilun. Hún reyndi að líta hlutlausum augum á þetta. Þetta gat ekki gengið lengur. Hún, ung og þekkt fyrir allt annað en daður eða ólifnað og hann, mikið eldri, harðgiftur, ókunnur maður. Nei, svona lagað var ekki hægt. Hann kyssti hana á hálsinn og henni fannst hún svífa. Ósjálfrátt hreyfði hún sig og stundi værðarlega.
 - Þetta er ekki hægt.
 Hún ýtti honum blíðlega frá sér og horfði þá í þessi djúpu augu sem gerðu hana að gjalti.
 - Það er allt hægt.
 Hann hélt áfram að kyssa hana. Heimurinn stóð kyrr. Hún vildi síst af öllu að þessu lyki og áður en hún vissi af var hún farin að endurgjalda atlot hans af ekki minni ákafa en hann. Hún fann að hana hungraði í þennan mann. Hver sem hann var og hversu rangt sem þetta var. Öll heilbrigð skynsemi hvarf á braut. Engar hömlur voru lengur til. Ástríður sem hún hafði ekki vitað að hún ætti til brutust fram og blinduðu hana. Gerðu hana stjórnlausa. Atlot hans gerðu hana að einhverju frumstæðu villidýri sem hún vissi ekki að væri til í henni. Engin heilbrigð hugsun, aðeins nautnin. Stormurinn æddi fyrir utan, regnið lamdi litla kofann. En þau vissu ekki af því. Þetta var undarleg, viðburðarík nótt. Máninn braust fram úr skýjum og glotti er hann horfði innum gluggann á kofanum og sá þessar tvær ólíku manneskjur sameinast og verða að elskendum.
 Stella komst til sjálfrar sín. Það var eins og þetta ætlaði aldrei að taka enda. Hún sem aldrei hafði upplifað fullnægingu fyrr. Þvílík unun. Það var eins og eitthvað hefði brostið í líkama hennar. Eins og hann væri loks lifandi og tæki frá henni alla skynsamlega hugsun. Það eina sem komst að var maðurinn. Þessi ókunni maður sem á svo undursamlegan hátt hafði lyft henni til skýjanna. Þau lágu í faðmlögum. Samanfléttuð eins og þau væru hrædd um að einhver reyndi að slíta þau í sundur.

-------------------------------------------------------------------------------------

Tafl fyrir fjóra
Útgefandi Skjaldborg,
2002

(s. 97)

Það var allt á kafi í snjó. Óttinn skreið um mig eins og hvæsandi snákur, skreið niður eftir bakinu á mér og ég reyndi að æpa af öllum lífs og sálar kröftum, en úr barka mínum kom ekki ein einasta stuna. Ég öslaði snjóinn eins hratt og ég gat, en það var eins og fæturnir væru úr blýi. Ég vissi að hann var þarna, rétt við hælana á mér og myndi ráðast á mig á hverri stundu. Ég fann heitan andardráttinn á hálsinum og tók á ítrustu kröftum til að komast áfram, en ég var föst. Kvikindislegur hlátur ódæðismannsins skar inna eyrun og ég vissi að á hverri stundu myndi ég finna snertingu hans. Með ofurkrafti sneri ég mér við og horfði á svarta lambhúshettuna sem huldi andlitið. Ég þekkti hann, þekkti þennan djöful og nú var of seint að gera neitt, hann hafði yfirbugað mig.

-------------------------------------------------------------------------------------

Örlagadansinn
Útgefandi Skjaldborg,
1993
(s. 80-81)


 - Já. Við skulum fá okkur kaffi og ég segi þér allt sem ég veit. Það er að sjálfsögðu trúnaðarmál, en mér finnst rétt að þú vitir allt sem við vitum. Það ert þú sem ert í lífshættu, ef einhver er.
 Það fór hrollur um Hörpu.
 - Ég get ekki gleymt aðkomunni í íbúðinni í morgun. Það var svo hræðilegt.
 - Ég veit. En nú er lögregluvörður um hana svo að enginn kemst óséður inn.
 - Það er ótrúlegt að hann komi aftur.
 - Hver veit, ef til vill hefur hann ekki fundið allt sem hann leitaði að.
 Ágústa hellti kaffi í bolla handa þeim.
 - Það sem ég veit um þetta svokallaða fuglafélag er ekki margt. Flest eru það sögusagnir, sem ganga manna á milli, en svo virðist sem enginn sé viss hvernig það varð til eða hverjir eru í því. En það er álitið að fyrir löngu hafi nokkrir skólastrákar stofnað með sér einhvers konar leynifélag, sem þeir kölluðu "Fuglafélagið". Við vitum ekki hve margir þeir voru, hvort þetta voru bekkjarbræður eða breiðari hópur. Enn hefur ekki verið hægt að tengja það neinum sérstökum. Forsprakkinn er kallaður "Örn," hann virðist ráða öllu og stjórna meðlimunum eins og fjarstýrðum leikföngum. Það er erfitt að tengja menn, en það hljóta að vera menn úr ólíkum þjóðfélagshópum í þessu fáránlega félagi. Við höldum að þeir hjálpi hver öðrum að komast áfram. Grunur hefur verið um fjárdrátt, skattsvik og ýmislegt annað, sem ef til vill má rekja til þeirra félaga, þó að aldrei hafi neitt sannast. Það er svo undarlegt að í gegnum tíðina hefur aldrei tekist að sanna eitt eða neitt. Ef grunsamlegir menn, lögbrjótar, hafa verið spurðir um þennan félagsskap, setja þeir upp hundshaus og þykjast ekkert vita. Það virðist vera ótrúleg samstaða. Okkur grunar líka að margir óupplýstir glæpir eigi rætur sínar að rekja þangað. Þeir útvega hver öðrum fjarvistarsannanir, sem við getum ekki hrakið. Það eru þrjú ár síðan okkur fór að gruna að þessir kumpánar smygluðu eiturlyfjum til landsins, en okkur hefur ekki tekist að sanna eitt eða neitt. Þetta hræðilega morð er það fyrsta sem við virkilega getum tengt fuglunum. En þú verður að athuga að það eru einungis þín orð fyrir því og fyrir því sem Albert sagði á dánarstundinni. Ég held að hver og einn meðlimur hafi nafn eins og Örninn. Mig grunar að Albert hafi verið "Storkurinn".